Madness

Challenge me in ways that I’ve
never been challenged
before

Show me things – grand and minute,
subtle and bold, and let’s get drunk
on each other’s fascinations

Let’s not be mediocre, forever
threading what the men and women
before us built for themselves

Be mad at me, really mad,
to the extreme extent not
brought by hatred but
of love

Love me, show me, tell
me every day, every
hour, every time
the sun’s rays
visit your lips

Stay while the storm
displays its wrath, the
noise around us, all the doubts –
be with me still

For you’re my hiding place,
my refuge, the light in
a world that has gone crazy –
sit next to me.

Advertisements

Tanaw

Pilit niyakap ang katahimikan
sa pagitan, sa kawalan ng
salita na nag-uugnay sa
mga kaluluwa

Naglaho ang dating pagsinta,
ang galak sa puso sa tuwing
naririnig ang tinig, ang
tuwa na hindi maisaysay
ng bibig

Dumarating ang araw na
gaya ng magnanakaw –
pino ang kilos, tumakas ang
kaluskos, ‘di mabanaag na
pagbabadya

Dito natatapos ang lahat –
sa paggapos sa idinidikta
ng puso, sa pagkitil sa pagasa
ng pagsasama, sa pagtitig sa mata
nang ilang sandali pa at ang pagtalikod
sa mga pangarap na hinabi ng panahon

Nagtatalo ang isip kung saan nagkamali,
kung anong dapat baguhin, ang dapat ibawas
at idagdag sa sarili, bagama’t nalalaman na
wala nang iba sapagka’t iniisip na ang pagdating
ay dulot ng taimtim na paghihintay,
sa pagiwas, sa kusang pagtalima

Nguni’t ipakikilala ng araw ang
nakatakda, ang nararapat maganap, ang
hindi maabot ng tanaw, ang nasa
malayo – ang hiling
sa dalangin.

The Rain

He’s the rain thundering
your entire
rooftop

The tiny drop gently
sliding down
your window

He escapes from the glow
coming out of
your lamp

A sensation, a warmth as you
press your fingertips on
the glass

He’s clinging into
it, holding on a
little longer

Losing grasp,
he leaves
quietly.

Sa ating dalawa

umuulan…
nasaan…?

ilang tula na rin ang naialay at naisulat
habang sa isipan ngiti mo’y nagmumulat
kung anong sunod na sasabihin at
bibigyang-buhay

ilang beses nang pinilas ang mga pahina
ng kuwaderno na minsan mong hinalikan
nang mabasa ang pangalan na, oo, sa
nakalipas na panahon ay walang
sawang binigyang-kulay

ginamit ang mga titik upang malaman
ang umpisa at malirip ang mga kalaliman
ng pagsinta na nagliyab sa pagasa nang
isang beses ay pinigilang umalis sa harapan –
“Nandito ako…”

ang sabi mo noon, ngunit narito hanggang
ngayo’y naaalala ang mga pangako ng pagiisang
dibdib, ang paghamak sa mga yugto ng
nakaraan na itinuring na walang
puwang kahit anino

ng namamagitan sa atin, ngunit hindi…

isang araw sinabi mong babalikan mo siya
at aasa ng magisa sa pagtanggap niya,
sa yakap niya, sa muli niyang paghagkan,
sa tinig na noong una’y kinamuhian mo’t
pilit binura sa isipan, nang
tuluyang kumawala

at heto, muli, ako’y binabati ng mga patak ng
ulan, tinatanong kung nasaan ka, kung
anong nangyari sa ating dalawa
at kung paano wawakasan sa
huling titik ng ‘yong
pangalan

aasa…

Hanggang sa dulo

Nabuwal na minsan sa paghabol sa’yo,
Nagtanong kung tunay bang ikaw at ako –
Sa dulo, mamahalin ba o lilimutin din?
Gaya ng iba na napagod pagsapit ng dilim?

Paglisan

Umaga’t gabi’y ginugunita ang mga alaala,
Saksi ang ulan, araw, buwan, at mga tala,
Upang manatili ang pagibig tuwituwi na,
Sa paglisan mo’y lihim na nangungulila.

Bago pa man

Nahumaling bago pa man nalaman ang pangalan,
Bago nginitian nang magkasalubong sa daan,
Noong wala pang ibang kakilala o kaibigan,
Bago pinisan ang mga bituin sa kalangitan.