12. Discovering that you are a creator, an artist

“Fail. Stand up. Discover the creator, the artist in you even if sometimes it’s scary.”

IF YOU see yourself as a creative, do not give up. If you believe that you are an artist, embrace and nurture your craft. If you think that every cell of your body directs you to do more, to work on your passion, to reach the farthest limits of your imagination, try. And if an idea pops up in your head out nowhere, while you’re brushing your teeth, while taking a bath, while pouring tomato sauce on your plate to make your special dish, while walking, jogging, or sprinting, while waiting for the one that you love in a cafe, Japanese restaurant, or on a bench somewhere, while reading a book, or while riding a bicycle, a car, or a seesaw in a park, listen.

The world is filled with people who call themselves artists and poets and writers but do not know when to listen and be brave enough to spend their time to give their art its own form, life, and space. They do not want to feed themselves with new perspectives. Everyone is born a creator but not all of us are courageous enough to face its inexplicable faces, its inescapable enigma.

Fail. Stand up. Discover the creator, the artist in you even if sometimes it’s scary. I know because it frightened me to write this.

But we both know that there’s no other way.

Sa ating dalawa

umuulan…
nasaan…?

ilang tula na rin ang naialay at naisulat
habang sa isipan ngiti mo’y nagmumulat
kung anong sunod na sasabihin at
bibigyang-buhay

ilang beses nang pinilas ang mga pahina
ng kuwaderno na minsan mong hinalikan
nang mabasa ang pangalan na, oo, sa
nakalipas na panahon ay walang
sawang binigyang-kulay

ginamit ang mga titik upang malaman
ang umpisa at malirip ang mga kalaliman
ng pagsinta na nagliyab sa pagasa nang
isang beses ay pinigilang umalis sa harapan –
“Nandito ako…”

ang sabi mo noon, ngunit narito hanggang
ngayo’y naaalala ang mga pangako ng pagiisang
dibdib, ang paghamak sa mga yugto ng
nakaraan na itinuring na walang
puwang kahit anino

ng namamagitan sa atin, ngunit hindi…

isang araw sinabi mong babalikan mo siya
at aasa ng magisa sa pagtanggap niya,
sa yakap niya, sa muli niyang paghagkan,
sa tinig na noong una’y kinamuhian mo’t
pilit binura sa isipan, nang
tuluyang kumawala

at heto, muli, ako’y binabati ng mga patak ng
ulan, tinatanong kung nasaan ka, kung
anong nangyari sa ating dalawa
at kung paano wawakasan sa
huling titik ng ‘yong
pangalan

aasa…

Bago pa man

Nahumaling bago pa man nalaman ang pangalan,
Bago nginitian nang magkasalubong sa daan,
Noong wala pang ibang kakilala o kaibigan,
Bago pinisan ang mga bituin sa kalangitan.

Sasamahan kita

sasamahan kita sa unang taglamig sa ibang bayan, sa pagngiti nang sa wakas gapusin ng iyong kamay ang mga unang patak ng niyebe mula sa kalangitan

sasamahan kita sa mga paglalakbay, sa mga bundok, burol, ‘di kilalang daan, mga bagong bagay, tao, at pambihirang karanasan

sasamahan kita sa iyong mga pagtangis, sa mga pangamba, sa pag-abot sa mga bituin, sa paghiling sa mga bulalakaw, at sa bawat pagyapak ng iyong mga paa sa dalampasigan

sasamahan kita sa pagyakap ng ulan sa mga lansangan, sa pagsaksi sa lagablab ng araw sa umaga, at sa dahan-dahang paghalik ng dilim sa pisngi ng dagat

hayaan mong samahan kita.

Dear Boy who’s named after Superman

Dear Boy who’s named after Superman,

From the moment
We laid our eyes on you
We imagined the great things
We’ll do together and we
Knew something was real:

You got us with your smile, Kent.

Every time we held you
Your warmth ruled us with
Pure, unpretentious love
A feeling that God has
Reserved for us.

You travelled with us, talked to us
In a language that at first we
Couldn’t understand
But the joy in between us
Bridged the gap.

We were given two years to enjoy
Each other’s company
It was a short time
We will surely miss you.

We’ll miss how you stare at us
How you tried to mimic how we speak
How you embraced us with
Your soft, tiny arms
How we held hands when
You had your first walk.

We’ll miss how an icing
Covered your face on
Your birthday and your
Dimples made our day.

We’ll miss your sincerity
Your voice, your peace
Your laughter in times of
Chaos and celebration.

We’ll remember you for all these
For the adventures that
We shared together.

And everyday we thank God
For meeting you
For witnessing your
Extraordinary journey.

You will always be our Superman
Our little boy with an imaginary
Cape made from heaven.

Love you always,
Your family

Fallin’

On this day, he gave her a flower as one should,

With a poem unlike no other because he could,

She loved its scent like a lively butterfly in a garden,

And in a sea of strangers, she whispered, “I’m fallin’.”

Ulan, Tren, at Gabi

Naramdaman mo ba ‘yung hangin, tila malamig?

Parang may sinasabi, sa una’y malabo ang himig,

Ngunit habang tumatagal, lumilinaw, nauunawa,

Hindi ko alam kung dahil sa ulan, o dala ng awa.

  

Napansin mo ba na tuwing gabi, madalas,

Naglalakbay ang diwa, hindi mo namamalas,

Gaya ng ibon sa himpapawid, isip mo’y laya,

Nagbabago kang bigla, nagiging makata. 

 

Noo’y iniisip ko, lahat ng tao ganito,

Ngunit nagunita na mali ang akala ko,

Hindi lahat may ganitong pagkakataon,

Ang ila’y nagsasabi na walang kabuluhan, dapat itapon.

  

Pinilit kong itago ang pag-ibig sa letra at salita,

Dahil ang inhinyero, sabi nila, ay marapat na hilig ay agham at matematika,

Hindi ba’t marami pang higit sa numero?

O dahil makitid ang daluyan ng dugo sa kanilang ulo?

 

Magsulat ka hanggang kaya mo,

Gaya ng ginawa ni Rizal para sa’yo,

Hindi siya nagpapigil sa armas ng kalaban,

Dala niya’y may kapangyarihang humiwa, tagos kalamnan.

 

Naramdaman mo ba ‘yung hangin, tila may ibinubulong?

Sa tuwina na lang habang nasa tren, jeep o naghihintay sa kakanlong?

May mga namumuong ideya, pangungusap, kumakatok, naghahanap ng masisilungan,

Mapalad ka, kasapi sa lahing tagapag-ingat ng kanilang pahingahan.