Tanaw

Pilit niyakap ang katahimikan
sa pagitan, sa kawalan ng
salita na nag-uugnay sa
mga kaluluwa

Naglaho ang dating pagsinta,
ang galak sa puso sa tuwing
naririnig ang tinig, ang
tuwa na hindi maisaysay
ng bibig

Dumarating ang araw na
gaya ng magnanakaw –
pino ang kilos, tumakas ang
kaluskos, ‘di mabanaag na
pagbabadya

Dito natatapos ang lahat –
sa paggapos sa idinidikta
ng puso, sa pagkitil sa pagasa
ng pagsasama, sa pagtitig sa mata
nang ilang sandali pa at ang pagtalikod
sa mga pangarap na hinabi ng panahon

Nagtatalo ang isip kung saan nagkamali,
kung anong dapat baguhin, ang dapat ibawas
at idagdag sa sarili, bagama’t nalalaman na
wala nang iba sapagka’t iniisip na ang pagdating
ay dulot ng taimtim na paghihintay,
sa pagiwas, sa kusang pagtalima

Nguni’t ipakikilala ng araw ang
nakatakda, ang nararapat maganap, ang
hindi maabot ng tanaw, ang nasa
malayo – ang hiling
sa dalangin.

Advertisements